Διοξάνη; Είναι απλώς θέμα προκατάληψης.

Τι είναι το διοξάνιο; Από πού προήλθε;

Διοξάνιο, ο σωστός τρόπος για να το γράψουμε είναι διοξάνιο. Επειδή το κακό είναι πολύ δύσκολο να πληκτρολογηθεί, σε αυτό το άρθρο θα χρησιμοποιήσουμε τις συνήθεις λέξεις-κλειδιά. Είναι μια οργανική ένωση, γνωστή και ως διοξάνιο, 1,4-διοξάνιο, άχρωμο υγρό. Η οξεία τοξικότητα της διοξάνης είναι χαμηλής τοξικότητας, έχει αναισθητικά και διεγερτικά αποτελέσματα. Σύμφωνα με τον ισχύοντα Κώδικα Τεχνικής Ασφάλειας Καλλυντικών στην Κίνα, η διοξάνη είναι απαγορευμένο συστατικό των καλλυντικών. Δεδομένου ότι απαγορεύεται η προσθήκη, γιατί τα καλλυντικά εξακολουθούν να έχουν ανίχνευση διοξάνης; Για λόγους που είναι τεχνικά αναπόφευκτοι, είναι πιθανό η διοξάνη να εισαχθεί στα καλλυντικά ως πρόσμειξη. Ποιες είναι λοιπόν οι προσμείξεις στις πρώτες ύλες;

Ένα από τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα συστατικά καθαρισμού σε σαμπουάν και αφρόλουτρα είναι ο θειικός αιθέρας λιπαρής αλκοόλης νατρίου, γνωστός και ως sodium AES ή SLES. Αυτό το συστατικό μπορεί να παρασκευαστεί από φυσικό φοινικέλαιο ή πετρέλαιο ως πρώτη ύλη σε λιπαρές αλκοόλες, αλλά συντίθεται μέσω μιας σειράς βημάτων όπως η αιθοξυλίωση, η σουλφόνωση και η εξουδετέρωση. Το βασικό βήμα είναι η αιθοξυλίωση. Σε αυτό το βήμα της διαδικασίας αντίδρασης, πρέπει να χρησιμοποιήσετε μια πρώτη ύλη οξειδίου του αιθυλενίου, το οποίο είναι ένα μονομερές πρώτης ύλης που χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία χημικής σύνθεσης. Στη διαδικασία της αντίδρασης αιθοξυλίωσης, εκτός από την προσθήκη οξειδίου του αιθυλενίου σε λιπαρή αλκοόλη για την παραγωγή αιθοξυλιωμένης λιπαρής αλκοόλης, υπάρχει επίσης ένα μικρό μέρος του οξειδίου του αιθυλενίου (EO) που συμπυκνώνεται δύο μόρια για να παράγει ένα υποπροϊόν, δηλαδή τον εχθρό της διοξάνης. Η συγκεκριμένη αντίδραση μπορεί να φανεί στο ακόλουθο σχήμα:

Γενικά, οι κατασκευαστές πρώτων υλών θα έχουν μεταγενέστερα βήματα για τον διαχωρισμό και τον καθαρισμό της διοξάνης, διαφορετικοί κατασκευαστές πρώτων υλών θα έχουν διαφορετικά πρότυπα, ενώ οι πολυεθνικοί κατασκευαστές καλλυντικών θα ελέγχουν επίσης αυτόν τον δείκτη, γενικά περίπου 20 έως 40 ppm. Όσον αφορά το πρότυπο περιεκτικότητας στο τελικό προϊόν (όπως σαμπουάν, αφρόλουτρο), δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι διεθνείς δείκτες. Μετά το περιστατικό με το σαμπουάν Bawang το 2011, η Κίνα έθεσε το πρότυπο για τα τελικά προϊόντα σε λιγότερο από 30 ppm.

Η διοξάνη προκαλεί καρκίνο, μήπως προκαλεί ανησυχίες για την ασφάλειά της;

Ως πρώτη ύλη που χρησιμοποιείται από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το θειικό νάτριο (SLES) και το υποπροϊόν του, διοξάνιο, έχουν μελετηθεί εκτενώς. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών (FDA) μελετά τη διοξάνη σε καταναλωτικά προϊόντα εδώ και 30 χρόνια και το Υπουργείο Υγείας του Καναδά έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η παρουσία ιχνοποσοτήτων διοξανίου σε καλλυντικά προϊόντα δεν αποτελεί κίνδυνο για την υγεία των καταναλωτών, ακόμη και των παιδιών (Καναδάς). Σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία της Αυστραλίας, το ιδανικό όριο διοξανίου στα καταναλωτικά αγαθά είναι 30 ppm και το ανώτατο όριο τοξικολογικά αποδεκτής περιεκτικότητας είναι 100 ppm. Στην Κίνα, μετά το 2012, το όριο των 30 ppm για την περιεκτικότητα σε διοξάνιο στα καλλυντικά είναι πολύ χαμηλότερο από το τοξικολογικά αποδεκτό ανώτατο όριο των 100 ppm υπό κανονικές συνθήκες χρήσης.

Από την άλλη πλευρά, πρέπει να τονιστεί ότι το όριο διοξάνης της Κίνας στα πρότυπα καλλυντικών είναι μικρότερο από 30 ppm, το οποίο αποτελεί υψηλό πρότυπο στον κόσμο. Διότι στην πραγματικότητα, πολλές χώρες και περιοχές έχουν υψηλότερα όρια περιεκτικότητας σε διοξάνη από το πρότυπό μας ή δεν έχουν σαφή πρότυπα:

Στην πραγματικότητα, ίχνη διοξανίου είναι επίσης συνηθισμένα στη φύση. Το Μητρώο Τοξικών Ουσιών και Νοσημάτων των ΗΠΑ αναφέρει ότι η διοξάνη βρίσκεται στο κοτόπουλο, στις ντομάτες, στις γαρίδες, ακόμη και στο πόσιμο νερό μας. Οι Οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την Ποιότητα του Πόσιμου Νερού (Τρίτη έκδοση) αναφέρουν ότι το όριο διοξανίου στο νερό είναι 50 μg/L.

Για να συνοψίσουμε λοιπόν το καρκινογόνο πρόβλημα της διοξάνης σε μία πρόταση, δηλαδή: ανεξάρτητα από τη δόση, το να μιλάς για τη βλάβη είναι απατεώνας.

Όσο χαμηλότερη είναι η περιεκτικότητα σε διοξάνιο, τόσο καλύτερη είναι η ποιότητα, σωστά;

Η διοξάνη δεν είναι ο μόνος δείκτης ποιότητας SLES. Άλλοι δείκτες, όπως η ποσότητα των μη σουλφονωμένων ενώσεων και η ποσότητα των ερεθιστικών ουσιών στο προϊόν, είναι επίσης σημαντικό να ληφθούν υπόψη.

Επιπλέον, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα SLES διατίθενται επίσης σε διαφορετικά μεγέθη, με τη μεγαλύτερη διαφορά να είναι ο βαθμός αιθοξυλίωσης, μερικά με 1 EO, μερικά με 2, 3 ή ακόμα και 4 EO (φυσικά, μπορούν επίσης να παραχθούν προϊόντα με δεκαδικά ψηφία όπως 1,3 και 2,6). Όσο υψηλότερος είναι ο βαθμός αυξημένης αιθοξείδωσης, δηλαδή όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των EO, τόσο υψηλότερη είναι η περιεκτικότητα σε διοξάνιο που παράγεται υπό την ίδια διαδικασία και συνθήκες καθαρισμού.

Είναι ενδιαφέρον, ωστόσο, ότι ο λόγος για την αύξηση της EO είναι η μείωση του ερεθιστικού παράγοντα των επιφανειοδραστικών SLES, και όσο υψηλότερος είναι ο αριθμός των EO SLES, τόσο λιγότερο ερεθιστικό είναι το δέρμα, δηλαδή τόσο πιο ήπιο και αντίστροφα. Χωρίς EO, υπάρχει SLS, το οποίο είναι αντιπαθές στα συστατικά, το οποίο είναι ένα πολύ διεγερτικό συστατικό.

Επομένως, η χαμηλή περιεκτικότητα σε διοξάνιο δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα μια καλή πρώτη ύλη. Διότι εάν ο αριθμός των EO είναι μικρός, ο ερεθισμός της πρώτης ύλης θα είναι μεγαλύτερος.

ΣΥΝΟΨΗ:

Η διοξάνη δεν είναι συστατικό που προστίθεται από τις επιχειρήσεις, αλλά μια πρώτη ύλη που πρέπει να παραμείνει σε πρώτες ύλες όπως το SLES, κάτι που είναι δύσκολο να αποφευχθεί. Όχι μόνο στο SLES, στην πραγματικότητα, εφόσον πραγματοποιείται αιθοξυλίωση, θα υπάρχουν ίχνη διοξανίου, και ορισμένες πρώτες ύλες περιποίησης δέρματος περιέχουν επίσης διοξάνη. Από την άποψη της αξιολόγησης κινδύνου, ως υπολειμματική ουσία, δεν υπάρχει λόγος να επιδιωχθεί απόλυτη περιεκτικότητα σε 0, λαμβάνοντας υπόψη την τρέχουσα τεχνολογία ανίχνευσης, το "δεν ανιχνεύεται" δεν σημαίνει ότι η περιεκτικότητα είναι 0.

Έτσι, το να μιλάμε για βλάβη πέρα ​​από τη δόση ισοδυναμεί με γκάνγκστερ. Η ασφάλεια της διοξάνης έχει μελετηθεί εδώ και πολλά χρόνια και έχουν θεσπιστεί σχετικά πρότυπα ασφάλειας και συνιστώμενα πρότυπα, ενώ υπολείμματα μικρότερα από 100 ppm θεωρούνται ασφαλή. Ωστόσο, χώρες όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν την έχουν καταστήσει υποχρεωτικό πρότυπο. Οι εγχώριες απαιτήσεις για την περιεκτικότητα σε διοξάνιο στα προϊόντα είναι μικρότερες από 30 ppm.

Επομένως, η διοξάνη στο σαμπουάν δεν χρειάζεται να ανησυχεί για καρκίνο. Όσο για την παραπληροφόρηση στα μέσα ενημέρωσης, τώρα καταλαβαίνετε ότι γίνεται απλώς για να τραβήξει την προσοχή.